الگوریتم‌های رهگیری هدف در چهار بخش مختلف بررسی می‌گردند. در بخش اول الگوریتم‌هایی بررسی میشوند که رهگیری هدف را مبتنی بر پیام انجام می‌دهند. الگوریتم‌های بخش دوم نیز از روشی مبتنی بر درخت جهت رهگیری هدف استفاده می‌کنند. الگوریتم‌های
بخش سوم هم از روش‌هایی مبتنی بر پیشگویی به منظور رهگیری هدف استفاده می‌کنند. الگوریتم‌های بخش چهارم از روش‌هایی مبتنی بر خوشه به منظور رهگیری هدف استفاده می‌کنند.
2-2-رویکرد مبتنی بر پیام
در رویکرد مبتنی بر پیام، گروهی از حسگرها قبل از اینکه هدف به آنها برسد از طریق ارسال چند پخشی به حالت فعال بروند تا در موقع رسیدن هدف به آنها بتوانند آن را مکان‌یابی کنند[3]. نمونه‌ای از رهگیری هدف مبتنی بر پیام در شکل2-1 نشان داده شده است. در این شکل، حوزه‌های تحویل و ارسال با خطوط نقطه‌چین مشخص‌شده‌اند. حوزه تحویل حوزه‌ای است که در آن حسگرها در زمان جاری فعال هستند اما حوزه ارسال حوزه‌ای است که در آن حسگرها باید عمل ارسال پیام به حوزه تحویل در زمان بعدی را به عهده بگیرند.
شکل2-1: نمونهای از رهگیری هدف مبتنی بر پیام[4].
2-2-1- پروتکل FAR
در پروتکل FAR4 [5]، ابتدا شبکه به صورت یک گراف مسطح در نظر گرفته می‌شود و حسگری که حداقل یکی از همسایه‌های فضایی5 آن متعلق به حوزه تحویل باشد، بسته پیام خود را به صورت همگانی ارسال خواهد کرد. همسایه‌های فضایی حسگر i، حسگرهایی هستند که به حوزه‌های همسایه حسگر i تعلق دارند. بسته ارسالی توسط این پروتکل شامل فیلدهای موقعیت اولین ارسال‌کننده پیام، مختصات حوزه تحویل، سرعت حرکت حوزه تحویل، موقعیت آخرین ارسال‌کننده پیام می‌باشد. در این پروتکل در ابتدا بسته پیام به حسگرهایی که متعلق به حوزه‌های تحویل جاری و گذشته می‌باشند و یا حسگرهایی که حداقل یکی از همسایه‌های فضایی آن به حوزه‌های جاری و یا گذشته متعلق می‌باشند، ارسال می‌گردد که به این روش، ارسال ابتکاری6 گفته می‌شود. بعد از ارسال به روش ابتکاری، بسته پیام برای حسگرهایی که دارای همسایه فضایی متعلق به حوزه تحویل جاری نمی‌باشند ولی آن حسگر و یا حداقل یکی از همسایه‌های فضایی آن حسگر، متعلق به حوزه تحویل آینده می‌باشند ارسال می‌گردد که به این روش، ارسال دوره‌ای7 گویند. در شکل2-2 مشاهده می‌شود که بسته پیام برای حسگرهای k،D،B، C و G به وسیله روش ابتکاری و برای حسگرهای G، L، M، E وF به وسیله روش دوره‌ای ارسال گردیده است.
شکل2-2: الگوریتم‌های ارسال ابتکاری و دوره‌ای در الگوریتم FAR[5].
2-2-2- پروتکل VE-mobicast
در پروتکل 8VE-mobicast [6]، روشی ارائه گردیده است که در آن بر خلاف مقاله‌های قبل از آن، از جهت حرکت نیز به عنوان عاملی برای تعیین حوزه تحویل استفاده ‌شده است. نوآوری این مقاله در ایجاد شکل تخم‌مرغی متغییر حوزه تحویل است تا دقت در رهگیری هدف افزایش یابد. یک جلسه چند پخشی مکانی زمانی9 شامل پیام، حوزه تحویل، زمان ارسال پیام و زمان خود جلسه است. حوزه تحویل حوزهای است که در آن حسگرها در زمان جاری فعال هستند اما حوزه ارسال حوزهای است که در آن حسگرها باید عمل ارسال پیام به حوزه تحویل در زمان بعدی را به عهده بگیرند. در شکل2-3 حوزه ارسال و حوزه تحویل نشان داده شده است.
شکل2-3: چند پخشی مکان زمانی[6].
در الگوریتم پیشنهادی شکل حوزه ارسال مانند یک تخم‌مرغ است که می‌تواند با مرور زمان تغییر کند. حوزه نگهداشت و ارسال10 به حوزه فصل مشترک مناطق ارسال زمان جاری و زمان بعدی گفته می‌شود. این راه حل دارای دو مرحله است. در مرحله اول که تخمین تخم‌مرغ نام دارد اندازه حوزه تخم‌مرغی ارسال زمان بعد توسط حسگرها در حوزه نگهداشت و ارسال زمان جاری، توسط رابطه2-1 تخمین زده می‌شود.
(2-1)در رابطه بالا e اشاره به نصف فاصله مراکز حوزه ارسال زمان جاری و زمان بعدی دارد. حوزه ارسال فرستادن مجدد پیام را به یک حوزه خاص محدود می‌کند درحالی‌که مطمئن می‌شود تمام حسگرهای موجود در حوزه ارسال، پیام را دریافت می‌کنند. در مرحله دوم که ارسال پیام توزیع‌شده نام دارد الگوریتمی توزیع‌شده برای تمام حسگرها در حوزه نگهداشت و ارسال اجرا می‌شود. این عملیات می‌تواند شکل حوزه ارسال زمان بعدی را تنظیم کند.
در پروتکل بالا، مرحله تخمین تخم‌مرغ به دو مرحله تقسیم می‌گردد. در مرحله اول باید حسگرهایی که در حوزه نگهداشت و ارسال قرار دارند تشخیص داده شوند. بدین منظور ابتدا با توجه به رابطه 2-2 تشخیص داده می‌گردد که حسگری با موقعیت(a,b) در حوزه ارسال در زمان جاری قرار دارد و یا خیر. در صورت اثبات وجود حسگر در حوزه ارسال جاری با توجه به رابطه2-3 نشان داده می‌شود که آیا حسگر مورد نظر در حوزه ارسال در زمان بعدی است و یا خیر. در صورتی که حسگر مورد نظر در هر دو حوزه موجود باشد، بنابراین حسگر مورد نظر به دو حوزه نگهداشت و حوزه ارسال زمان جاری تعلق دارد.
(2-2)(2-3)در مرحله دوم تخمین تخم‌مرغ تعداد گام‌های ارسال تخمین زده می‌شود. در این مرحله ابتدا توسط یک حسگر که در حوزه نگهداشت و ارسال قرار دارد (P1)، اندازه گام ارسال به حسگر همسایه در حوزه تحویل آینده (P2) و موقعیت آن حسگر محاسبه می‌گردد. با بدست آوردن نقطه تلاقی حاصل از برخورد منحنی‌های حوزه ارسال در زمان بعدی و امتداد مسیر توسط رابطه2-4 تعداد گام‌ها تخمین زده می‌شود.
(2-4)در رابطه 2-4، P3 اشاره به نقطه تلاقی حاصل از برخورد منحنی‌های حوزه ارسال در زمان بعدی و امتداد مسیر اشاره دارد و d نیز به اندازه گام اشاره دارد. روند مرحله دوم تخمین تخم‌مرغ در شکل2-4 نشان داده شده است.
شکل2-4: روند دوم مرحله تخمین تخممرغ [6].
در مرحله ارسال پیام به صورت توزیع‌شده، توسط حسگرهای موجود در حوزه نگهداشت و ارسال جاری به صورت سیل‌آسا11 پیام فعال‌سازی به حسگرهای موجود در حوزه ارسال زمان بعدی ارسال می‌گردد تا حسگرهای این حوزه فعال گردند. یک بسته کنترلی برای کنترل کردن تعداد بسته‌های پخش‌شده در شبکه ارائه‌شده است. این بسته شامل فیلدهای زمان ارسال بسته، تاریخچه‌ای از مسیر طی شده توسط بسته و نسبت برای کنترل تعداد بسته‌های ارسالی از این نوع می‌باشد. در الگوریتم VE-mobicast حسگرهای شبکه به سه ناحیه تقسیم می‌گردند که این نواحی عبارتند از:
حسگرهای موجود در داخل مسیر حرکتی حوزه تحویل در زمان جاری تا زمان بعدی.
حسگرهای موجود در اجتماع حوزه‌های ارسال در زمان فعلی و زمان بعدی منهای ناحیه اول.
حسگرهایی موجود در شبکه به جز حسگرهای موجود در اجتماع حوزه ارسال زمان فعلی و زمان فعلی.
شکل2-5 تقسیم‌بندی نواحی سه‌گانه شبکه را نشان می‌دهد.
شکل2-5: نواحی مختلف تقسیم‌کننده شبکه، a: ناحیه یک، b: ناحیه دو، c: ناحیه سه [6].
مرحله ارسال پیام به صورت توزیع‌شده از دو مرحله تشکیل شده است. در مرحله اول حسگرهای حوزه نگهداشت و ارسال زمان جاری به تمام حسگرهای همسایه‌های خود که در حوزه ارسال در ناحیه آینده قرار دارند به صورت سیل‌آسا پیام کنترلی ارسال می‌گردد. در مرحله دوم حسگرهای دریافت‌کننده پیام کنترلی، در صورتی که چندین پیام را دریافت کرده باشند پیام‌ها را با یکدیگر ترکیب کرده و پیام جدید را به حسگرهای همسایه خود ارسال می‌کند و این روند ادامه پیدا می‌کند تا نسبت بزرگتر از یک گردد. به منظور ترکیب پیام‌ها توسط حسگرهای دریافت‌کننده پیام کنترلی با توجه به رابطه 2-5 نسبت جدیدی برابر با را برای نسبت محاسبه می‌گردد.
(2-5){?(h_merg/H=(min)?(1?i?m)??h_i ?/(“max” )?”1?i?m” ??”h” _”i” ? “اگر حسگر دریافتکننده پیام در ناحیه 1 باشد: ” ” ” @h_merg/H=(min)?(1?i?m)??h_i ?/(min)?(1?i?m)??h_i ? “اگر حسگر دریافتکننده پیام در ناحیه 2 باشد : ” @h_merg/H=(max)?(1?i?m)??h_i ?/(min)?(1?i?m)??h_i ? “اگر حسگر دریافتکننده پیام در ناحیه 3 باشد : ” )?رابطه فوق نشان می‌دهد، اگر حسگر دریافت‌کننده پیام در ناحیه اول باشد بسته در ابتدای مسیر طولانی‌ترین مسیر خود است. در صورتی که حسگر دریافت‌کننده پیام کنترلی در ناحیه دوم است بسته در ابتدای کوتاه‌ترین مسیر خود قرار دارد و اگر حسگر دریافت‌کننده پیام کنترلی در ناحیه سوم قرار داشت، بسته در انتهای مسیر خود است. بنابراین هر چه بسته از حوزه‌های ارسال زمان‌های فعلی و بعدی دور می‌شوند کمتر ارسال مجدد می‌شوند.
2-2-3-پروتکل HVE-mobicast
پروتکل HVE-mobicast12 [7]، نسخه تغییریافته VE-mobicast است که در این پروتکل ارسال پیام به وسیله خوشه‌بندی صورت