ترتیب برابر با نسبت عرض به طول های 1، 5/0و 333/0 می باشند، استفاده کردند. از یک جعبه با عرض m 91/0، طول m 91/0، و عمق m 91/0 بعنوان شالوده مستطیلی مورد استفاده قرار گرفت، درحالیکه آزمون های مدل بر شالوده نواری در جعبه ای با عرض mm 8/304، طول m 1/1، و عمق mm 914 انجام گرفت. خاک زیر پی از ماسه سیلیکای گردگوشه ریزدانه یکنواخت با اندازه مؤثر ذرات (D10) برابر با mm 34/0، ضریب یکنواختی (Cu) برابر با 53/1، و ضریب انحنای (Cc) برابر با 10/1 تشکیل شده بود. آزمونهای مدل در وزن مخصوص خشک متوسط برابر با kN/m3 14/17 (%70Dr = ) انجام گرفتند. زاویه اصطکاک متناظر تعیین شده از آزمون برش مستقیم حدود °41 بود. نتایج آزمون های مدل نشان دادند که عمق تأثیر مسلح کننده با افزایش نسبت عرض به طول (B/L) شالوده کاهش می یابد. این مقدار برای شالوده نواری حدود B2 و برای شالوده مربعی حدود B2/1 بود. عمق تأثیر، عمق کلی مسلح کننده است که زیر این مقدار نرخ افزایش (BCR) با افزودن لایه های مسلح کننده ناچیز است. همچنین حداکثر (BCR) با افزایش B/L شالوده برای نسبت های u/B و h/B برابر 33/0 و 33/0 با طرح بهینه مسلح کننده کاهش یافت. Omar و همکاران (1993) همچنین روابط تجربی زیر را برای طرح بهینه مسلح کننده ها پیشنهاد کردند.