یمول و کارواکرول مهم‌ترین اجزای اسانس هستند (واترامین، 1379).
آویشن دارای اثرات ضد قارچی و ضد باکتریایی قوی است و این خاصیت به دلیل وجود تیمول و کارواکرول در اسانس آویشن است. مشخص شده است که اسانس آویشن دارای اثرات ضد اسپاسم، ضد سرفه و خلط آور است. پماد حاصل از اسانس آویشن برای درمان برخی بیماری‌های پوستی کاربرد دارد. شستن سر با محلول رقیق اسانس آویشن سبب افزایش جریان خون در پوست سر و قوی شدن غده‌های مو و در نتیجه جلوگیری از ریزش مو می‌شود. در علم آروماتراپی رایحه درمانی یا عطردرمانی از اسانس آویشن استفاده می‌شود (امید بیگی، 1376).
نتایج حاصل از بررسی اثر ضد قارچی اسانسهای آویشن شیرازی و آویشن کرکی بر قارچ مولد آفلاتوکسین آسپرژیلوس پارازیتیکوس حاکی از قدرت فوق العاده اسانس‌های فوق به عنوان ترکیب قارچ کش قارچ مولد آفلاتوکسین بود (فکوری و همکاران، 1386).
در مطالعه‌ی دیگری به تاثیر قابل ملاحظه ی اسانس آویشن شیرازی، کاج و زنیان در کنترل رشد قارچ R. solani اشاره شد (عبدالملکی و همکاران، 1388).
در آزمایش دیگری افزایش غلظت از 5 به 10 میکرولیتر بر تشتک پتری در اسانس آویشن باعث 69.67 درصد افزایش در مهار رشد قارچ رایزوکتونیا سولانی شد (شاکرمی و همکاران، 1385).
پیناواز و همکاران( 2004 ) 32 اظهار داشتند آویشن و گونه‌های مختلف آن خواص ضد میکروبی و خاصیت قارچ کشی دارند.
حسن زاده (2005)33 نیز توان بالای بازدارندگی از رشد باکتری E. amylovora را به وسیله اسانس آویشن نشان داده است.
یکی از علت‌های اصلی کاهش عمر پس از برداشت در گل رز بوتریتیس می‌باشد که با تولید ترکیبات اتیلنی همراه است و عصاره ضد میکروبی حاصل از گیاهان آویشن در غلظت -300mg/ml 85 باعث کنترل قارچ بوتریتیس شده است ( دفرا و همکاران، 2002)34.
در حوزه تحقیقات پزشکی، خاصیت ضد میکروبی آویشن شیرازی توسط محققان مختلف مورد مطالعه قرار گرفته است. سرداری و همکاران (1998) نشان دادند که اندام های هوایی آویشن شیرازی دارای طیف وسیع ضد میکروبی است. همچنین موسوی و همکاران (2008) نشان دادند که رشد به طور معنی داری تحت تاثیر اسانس آویشن شیرازی کاهش می‌یابد.
در آزمایشی دیگر نشان داده است که اسانس آویشن شیرازی به شدت از رشد میکروارگانیسم‌های مختلف به ویژه باکتری‌های گرم منفی جلوگیری می کند (شریفی فر و همکاران، 2007)35. هم چنین مشخص شده است که اسانس این گیاه اثر معنی داری در جلوگیری از رشد و اسپورزایی آسپرژیلوس فلاووس دارد (گندمی نصرآبادی و همکاران، 1387).
2-3-3- گیاه دارویی بابونه
بابونه کبیر Tanacetum parthenium L. گیاهی علفی و چند ساله که از نظر رده بندی جزو دسته گیا هان گل‌دار نهان‌دانه، دو لپه و پیوسته گلبرگ و از تیره کاسنی Asteraceae ، تیره فرعی اردیه و جنس ماتریکاریا است (کلامرودی، 1370)
بابونه دارای کرک‌های پراکنده و ریشه کوتاه و مستقیم است، ساقه این گیاه مستقیم، دارای شیارهای طولی بوده و رنگ آن قرمز قهوه‌ای و ارتفاع آن بسته به شرایط اقلیمی به 80-30 سانتی‌متر می‌رسد. برگ‌ها دارای دمبرگ طویل، پهنک تخم مرغی و منقسم شانه‌ای هستند. گل‌ها دو جنس بوده و در ماه‌های خرداد تا مرداد ظاهر می‌شوند (کلارک، 2004)36. بابونه از گیاهان بومی منطقه مدیترانه بوده ولی منشأ آن را در آسیای صغیر گزارش کرده‌اند. این گیاه امروزه پراکندگی وسیعی در اروپا، آسیای غربی، آفریقای شمالی، آمریکای شمالی و جنوبی و استرالیا پیدا کرده است. در ایران نیز گونه های مختلف جنس ماتریکاریا در نقاط مختلف کشور رشد می کنند. تولید زراعی این محصول در کشور عمدتًا در استان های اصفهان، کهکیلویه و بویر احمد، گلستان و همدان انجام می گیرد.

بابونه دارای واریته های دیپلوئیدn=18 2 و تتراپلوئید 36 3n=است، واریته‌های دیپلوئید دارای رشد کوتاه تر و ارتفاع بوته کمتری نسبت به واریته های تتراپلوئید هستند. امروزه نوع تتراپلوئید پرورشی بیش‌ترین مقدار مواد محرکه را در خود دارد.
ماده مؤثره این گیاه از نوع اسانس بوده که عمدتًا در قسمت تحتانی گلچه های لوله ای ساخته و ذخیره می شود. درصد اسانس موجود در گل‌های خشک این گیاه، بسیار متغیر بوده و با توجه به واریته، محیط و شرایط رشدی بین 3/0 تا 5/1 درصد می‌باشد. مهم‌ترین ترکیبات موجود در گل‌های بابونه، اسانس (شامل: کامازولن، آلفا بیسابولول)، فلاونوئیدها (شامل: آپی ژنین، لوتئولین، پاتولتین-7- گلیکوزید) و کومارین‌ها هستند. (زینلی و صفایی، 1390).
دوران گلدهی تیر ماه – مرداد ماه و زمان برداشت تیر ماه – اواخر خرداد است ترکیبات شیمیایی موجود در بابونه به سختی با ژنوتیپ گیاه ارتباط دارد.
بابونه از گیاهان مناطق معتدله و دارای نیازهای حرارتی متوسطی است. جوانه زنی در دمای 6 تا 7 درجه سانتی گراد آغاز می گردد ولی دمای اپتیم برای جوانه ز نی 20 تا 25 درجه سانتی گراد مناسب است. در طول رشد میانگین 19 تا 20 درجه مطلوب می باشد(رحیمی کلامرودی، 1370)