وده. از تولیدات این باکتری لیزین در کربوکسیلات، سولفات هیدروژن وارنیتین می‌باشد.
( Alcamo , 1997 ; Connie & Manuselis, 2000) .
از دیگر ویژگیهای بیوشیمیایی این است که اکثر سالمونلاها عدم تولید اندول، عدم تولید آنزیم‌های اوره آز، لیپاز، دزاکسی ریبونوکلئاز، فنیل‌آلانین و تریپتوفان دآمیناز، دکربوکسیلاسیون اسیدهای آمینه لیزین، اورنیتین و آرژنین، واکنش مثبت در آزمایش متیل‌رد(MR) و واکنش منفی در آزمایش وژس ـ پروسکوئر (VP) مثبت می‌باشد.( (Alcamo , 1997 ; Dolye & Beuchat , 2007.
4-1-2- مقاومت در برابر عوامل فیزیکی و شیمیایی
این باکتری روی محیط کشت ماهها زنده میمانند. حرارت 60 درجه را 15 تا 20 دقیقه تحمل میکنند، سالمونلاها مدت 13 ماه در لاشههای آلوده نگهداری شده در یخچال، 120 روز درآب، 280 روز در خاک باغچه و مدت بسیار طولانی در شیرخشکهای بدون چربی و موادغذایی دارای تخم مرغ زنده میمانند. سالمونلاها نسبت به سرما مقاوم بوده و مدت3 ماه در برف و یخ زنده مانده واز این طریق میتوانند اپیدمی بهوجود آورند. کلرامنفیکل استرپتومیسین و بسیاری از آنتی بیوتیک های وسیع الطیف بر آن موثرند پنی سیلین بر آن کاملا بیاثر است. سالمونلاها همچنین نسبت به املاح صفراوی مقاومند وبه همین دلیل از این مواد نیز علاوه بر رنگها در تهیه محیط‌های غنی‌کننده استفاده می‌کنند Aksoy, 2004)).
5-1-2- خواص کشت
اعضای این جنس هوازی بیهوازی اختیاری میباشند. مزوفیل بوده و رشد بهینهی آن در دمای 37درجه است.با اینحال برخی از سالمونلاهادر شرایط شدید زیست محیطی مانند درجه حرارت بالای 54 درجه و سرمای 4-2 درجه را تحمل کنند. pH مناسب برای رشد آن 5/7-5/ 6 می باشد ولی pH حدود 9- 5/4 را می تواند تحمل کند و اگر pH پائینتر از 4 برود باعث از بین رفتن میکروارگانیسم میشود. pH بیشتر از 9 صرفا از رشد آن جلوگیری میکند. غلظت نمک 3/ 5 % بالاتر عاملی در جهت جلوگیری از رشد و تکثیر باکتری است (Jay et al., 2005 ; Doyle.M, 2007).
اکثر سالمونلاها در روی آگار مغذی بعد از 24 ساعت پرگنه هایی به قطر 3-2 میلی متر و به رنگ سفید، خاکستری، مرطوب ،کروی، مسطح، برجسته و صاف ایجاد می کنند. اندازه و درجه کدورت پرگنه ها به نوع سروتیپ بستگی دارد. سالمونلاها در محیط های مایع نظیر آبگوشت مغذی و آب پپتونه رشد زیادی دارند Jay et al., 2005)).
انواع محیط‌های غنی کننده می‌توان به آبگوشت تتراتیونات آبگوشت سلنیت F، آبگوشت را پاپورت (حاوی کلریدمنیزیم و سبزمالاشیت) و آبگوشت سلنیت سیستین اشاره کرده معمولاً بعد از 24ـ18 ساعت از محیط‌های غنی کننده روی محیط‌های انتخابی جامد کشت می‌دهند. از محیط‌های انتخابی و تفریقی می‌توان به محیط مک‌کانکی و محیط سالمونلا ـ شیگلا، محیط سبز درخشان، محیط آهن لیزین‌دار، محیط داکسی کلات سیترات یا محیط لیفسون(DCA)، محیط هکتوئن و محیط داکسی کلات ـ لیزین ـ گزیلور اشاره کرد. محیط بیسموت سولفات آگار، نیز به عنوان محیط انتخابی برای جداسازی سالمونلا مورد استفاده قرار می‌گیرد چرا که قدرت انتخابگری این محیط بالاست. این باکتری‌ها معمولاً کربوهیدرات را با تولید اسید و گاز تخمیر می‌کنند.
. (D’ Aoust , 1991 ; D’ Aoust , 1998 ; Connie & Manuselis, 2000 ; Ferretti , 2001)
6-1-2 شرایط رشد سالمونلاها
سالمونلاها قادرند در محیط‌های ساده آزمایشگاهی رشد نمایند و از ترکیبات ساده کربن‌دار به عنوان منبع کربن و انرژی و از تعداد زیادی از ترکیبات ازت به عنوان منبع نیتروژن استفاده کنند (D’Aoust , 1998).
اکثر سالمونلاها پروتوتروف بوده و در میحط حداقل نمک با یک منبع کربن مناسب و یا محیط حداقل آمونیوم ـ گلوکز توانایی رشد دارند .(Morse, 1988)اکثر سویه‌های سالمونلاتیفی جهت رشد احتیاج به اسید آمینه تریپتوفان دارند. رشد سالمونلاها در دامنه حرارتی 5 تا 47 درجه است ولی دمای اپتیمم 37 درجه است .(D’ Aoust , 1991)
بعضی از گونه‌های سالمونلا درجه حرارت‌های بالاتر از c ْ54 را نیز تحمل می‌کنند و عده‌ای دیگر خواص سرما دوستی را بوسیله رشد کردن در c ْ4ـ2 از خود نشان دادند. دردرجه حرارت‌های پائین امکان رشد و بقای سالمونلا بیشتر است. گزارش شده که سالمونلاها نسبت به خشکی حساسند از اینرو انتشار آنها از طریق گرد و غبار و ذرات خشک کمتر از آب و مواد غذایی مرطوب است. بقاء سالمونلاها به طور نسبی به درجه حرارت محیط وابسته است .(Davis , 1996) به طوریکه در 55 درجه سانتی‌گراد در عرض یک ساعت و در 60 درجه در مدت 15 دقیقه نابود می‌شوند.
پاستوریزاسیون شیر باعث از بین رفتن سالمونلاها می‌گردد. شیر به مدت 3ـ2 ثانیه در 66 درجه سانتی‌گراد، تخم‌مرغ به مدت 10 دقیقه در 55 درجه سانتی‌گراد و گوشت به مدت 10ـ15 دقیقه در 65 درجه سانتی‌گراد معمولاً عاری از سالمونلای زنده خواهند شد .(Alcamo , 1997)
رشد سالمونلا بوسله منابع مختلف کربن و نیتروژن تنظیم می‌شود. اندازه باکتری و میزان متوسط اجسام نوکلئوزیدی هر دو مستقیماً به میزان رشد وابسته‌اند. حساسترین معرف تغییر در میزان رشد، RNA ریبوزومی است. به جز مواردی که میزان رشد بسیارپائین است، میزان ریبوزوم‌ها درهر میلی‌گرم پروتئین‌ با میزان رشد متناسب است. به دنبال افزایش سنتز RNA به آرامی میزان سنتز پروتئین و DNA نیز افزایش می‌یابد. این مسأله به دلیل نقش تنظیمی RNA در سنتز ترکیبات یافته‌ای است. آب نمک با غلظت بیش از 10% اثر کشندگی روی باکتری سالمونلا دارد .(D’ Aoust , 1991 ; Quinn , 1994)
7-1-2- بقا سالمونلا
بقای سالمونلاها در محیط تحت‌تأثیر عوامل مختلفی است. گزارش شده که سالمونلا دابلین در زمستان حداقل به مدت 73 روز و در تابستان 119 روز در مدفوع زنده می‌ماند. بنا به تحقیقات بقا سالمونلاتیفی موریوم در چراگاه و خاک و بسته حدود 200 روز تخمین زده شده است(.(Connie & Manuselis , 2000
بقاء سالمونلاها به طور نسبی به درجه حرارت محیط وابسته است به طوری‌که سالمونلاتیفی موریوم و سالمونلا کلراسیس در c ْ29 به ترتیب 4 و 9 روز و در c ْ60 به مدت 25 و 38 روز زنده می‌مانند. مقاومت به حرارت در مورد سالمونلایی که در یک محیط غنی از مواد مغذی رشد می‌کنند و یا در محیطی با aw کم هستند بیشتر از آنهایی است که در یک محیط فقیرند. بررسی‌ها نشان داده که اگر سالمونلا تیفی موریوم در معرض محیط اسیدی ملایم (6 – 5/5) قرار گیرد سلول تا pH > 5/4 را تحمل می‌کند Foster , 1995)).
8-1-2- زیستگاه
سروتیپهای جنس سالمونلا از مهمترین باکتریهای میلهای گرم منفی، عامل التهاب های رودهای حاصل از مواد غذائی است که با منشا انسانى و حیوانى پراکنش وسیعى در طبیعت دارند. زیستگاه اصلی سروتیپهای سالمونلا، روده جانورانی همانند پرندگان، خزندگان، جانوران مزرعها ی و انسان میباشد .میتواند از ماهی و لاکپشت نیز بهطور مستقیم انتقال یابد. انتشار این باکتری از حیوان به حیوان دیگر و استفاده از مواد غذایی دامی آلوده به سالمونلا توجیه کننده این مطلب است که حیوانات به عنوان مخزن باکتری میباشند MIRZAIE,2010)).
این ارگانیسمها از طریق مدفوع دفع شده و مىتوانند موجب آلوده شدن آبهاگردند. مصرف آبهای آلوده و مواد غذایی آلوده شده توسط حشرات یا دیگر واسطهها بهوسیله انسان و سایر جانوران موجب تکرار چرخه آلودگى مىشود. تکرار این چرخه از طریق تبادلات بینالمللی فرآوردههای جانوری و خوراک دام عامل عمده انتشار جهانی سالمونلوزیس است (Polo,1998)
2-2 تاکسونومی
سالمونلا یک پاتوژن از قلمرو6 باکتری، شاخهی7 پروتئوباکتریا8، کلاس9 گاما پروتئو باکتریا، راسته10 انترو باکتریالس11، خانواده انتروباکتریاسه و جنس سالمونلا است.
در سیستم طبقه بندی اوینگ پیشنهاد شده که در درون جنس سالمونلا فقط سه گونه مختلف است. سالمونلا کلراسوئیس، سالمونلا انتریتیدیس و سالمونلا تیفی وجود دارد. از سال 1972 تا سال 1983 طبقهبندی اوینگ توسط مرکز بین المللی سالمونلا در آزمایشگاه مرجع باکتریهای رودهای مرکز گزارش مرکز کنترل و پیشگیری بیماریها در نظر گرفته شد((Brenner,2000. اما این طبقهبندی توسط کشورها پذیرفته نشد و در مقالات اپیدمیولوژیک گزارش مرکز کنترل و پیشگیری بیماریها مورد استفاده قرار نگرفت.
براساس مطالعات ژنتیک که از آن زمان تاکنون انجام گرفته نشان داده شده است که تمامی اعضای جنس سالمونلا و ارگانیسم هایی که قبلاً به عنوان جنس آریزونا طبقهبندی میشدند، از نظر ژنتیک و سیر تکاملی مشتر